معرفی خانواده ویولن

معرفی خانواده ویولون

آموختن موسیقی و نواختن ساز از گذشته های بسیار دور تا کنون مورد توجه بشر بوده است. موسیقی با روح و روان انسان گره خورده است و می توان به کمک آن اوقات فراغت بسیار ارزشمند و پرباری را ایجاد کرد.خانواده ویولون از ساز های شگفت ان

گیز و پر کاربرد در موسیقی است که از دیرباز تا کنون چه به صورت سولو چه به صورت گروه نوازی،تاثیر به سزایی در موسیقی داشته است.

ویولون (violin):

سازشناسی ویولون

ساز ویولن کوچک ترین عضو از خانواده سازهای زهی آرشه ای است که در رده بندی دانش سازشناسی زیر مجموعه ای از سازهای زهی محسوب می شود.

ویولن در مجموع دارای 4 سیم فلزی با طول کاملا یکسان اما قطر متفاوت است که از پایین به بالا و با الگوی افزایشی قطر سیمها شماره گذاری و به ترتیب زیر کوک می شوند.

سیم 1 ← E5

سیم 2 ← A4

سیم 3 ← D4

سیم 4 ← G3  

نت نویسی ویولن با کلید سل صورت می گیرد و به دلیل طراحی بدون فرت یا تقسیم بندی های فینگربرد خود ، توانایی اجرای لهجه های موسیقی ملل مختلف را هم دارد.

ویلن با قطعه ای به نام Chinrest یا بالشتک که در انتهای ساز قرار دارد میان شانه و چانه ی نوازنده قرار گرفته و توسط آرشه نواخته می شود.

مانند بسیاری از سازهای آکوستیک ، تا به امروز انواع مدلهای ویولن الکتریک هم طراحی و تولید شده است و صدای ضعیفی که بر اثر لرزش و ارتعاش سیمهای آن تولید می شود ، توسط پیکاپ یا میکروفن مغناطیسی دریافت شده و برای تقویت قدرت به آمپلی فایر یا تقویت کننده ارسال می گردد.

تاریخچه ویولون

تاریخچه ویولن در اروپا به قرن ۹ میلادی بازمی‌گردد. بسیاری معتقدند که ویولن نمونه تکمیل شده ساز رباب است رباب سازی است که بعدها وقتی به اروپا آورده شد و تغییراتی در آن به‌وجود آمد به نام ربک در اروپا شهرت گرفت. برخی بر این باورند که ساز ویولن از کشورهای عربی آمده‌است.

 فرم‌های اولیه دارای سوراخی بودند که بر روی ساز قرار داشت اما بعدها این سوراخ از بدنه سازها حذف شدند و این ساز با سه سیم سرآغاز ساز ویولن تکامل یافته در سال‌های آینده شد. در اروپا از قرن ۱۶ میلادی به بعد ساز ویولن به صورت تکامل یافته دیده می‌شود.

سازندگان

از اولین سازندگان ویولن می‌توان به گاسپارو برتولتی ایتالیایی نام برد، که در برخی موارد وی را مخترع این ساز می‌دانند. از شاگردان مشهور گاسپارو برتولتی آندره آماتی بود که او هم بهترین سازنده ویولن در سطح جهان یعنی آنتونیو استرادیواری ایتالیایی را پرورش داد. تا کنون کسی در جهان پیدا نشده که نه تنها بتواند هنر او را تکمیل نماید بلکه قادر نبوده ویولنی بسازد که از حیث زیبایی و صوت بتواند با ویولن‌های آنتونیو استرادیواری برابری نماید.

تاکنون بیش از سه سده از اختراع اولین نمونه ویولن توسط گاسپارو برتولتی می‌گذرد و در این مدت با وجودی که کشفیات جدیدی در علوم فیزیک و شیمی نموده‌اند نه تنها نتوانسته‌اند در ساختمان ویولن تغییری بدهند بلکه از رموز کار سازندگان قدیم نیز چیزی درک نکرده‌اند.

مقبره گاسپارو برتولیتی مخترع ویولون

ویولا (viola):

سازشناسی ویولا

ساز ویولا یا ویولن آلتو از انواع سازهای زهی آرشه ای با ظاهری شبیه به ویولن اما اندکی بزگتر است که در رده بندی دانش سازشناسی زیر مجموعه ای از سازهای زهی محسوب می شود.

ویولا در مجموع دارای 4 سیم فلزی با طول کاملا یکسان اما قطر متفاوت است که از پایین به بالا و با الگوی افزایشی قطر سیمها شماره گذاری و به ترتیب زیر کوک می شوند.

سیم 1 ← A4

سیم 2 ← D4

سیم 3 ← G3

سیم 4 ← C3  

نت نویسی ویولا با کلید دو یا آلتو صورت می گیرد و به دلیل طراحی بدون فرت یا تقسیم بندی های فینگربرد خود ، توانایی اجرای لهجه های موسیقی ملل مختلف را هم دارد.

ویولا با قطعه ای به نام Chinrest یا بالشتک که در انتهای ساز قرار دارد میان شانه و چانه ی نوازنده قرار گرفته و توسط آرشه نواخته می شود.

مانند بسیاری از سازهای آکوستیک ، تا به امروز انواع مدلهای ویولا الکتریک هم طراحی و تولید شده است و صدای ضعیفی که بر اثر لرزش و ارتعاش سیمهای آن تولید می شود ، توسط پیکاپ یا میکروفن مغناطیسی دریافت شده و برای تقویت قدرت به آمپلی فایر یا تقویت کننده ارسال می گردد.

تاریخچه ویولا

ویولا برای اولین بار در شمال ایتالیا بین سالهای 1530 و 1550 معرفی شد. به طور کلی فرض بر این است که نسخه های آلتو، تنور و باس به زودی پس از ساز سوپرانو ظهور کردند. در این دوره اولیه، کلمه "ویولا" به هر ساز زهی کلاسیک غربی آرشه ای اشاره داشت. "ویولا" در نهایت به طور خاص برای ویولا دا براچیا استفاده شد که به معنای ویولای نواخته شده در بازوها است (در آلمانی، کلمه "براتچه" هنوز برای ویولا امروزه استفاده می شود).

سازندگان

اولین سازنده مشهور ویولا آندره آماتی ( Andrea amati ) بود که در اوایل قرن 16 میلادی موفق به ساخت این ساز  شدند.اما به دلیل شباهت شیوه ساخت،عموما سازندگان امروزی،در ساخت ویولا نیز دست دارند.

ویولونسل (Cello)

سازشناسی ویولون سل

ساز ویولن سل ، سلو یا چلو از انواع سازهای زهی آرشه ای است که در رده بندی دانش سازشناسی زیر مجموعه ای از سازهای زهی محسوب می شود.

ویولن سل در مجموع دارای 4 سیم فلزی با طول کاملا یکسان اما قطر متفاوت است که از پایین به بالا و با الگوی افزایشی قطر سیمها شماره گذاری و مانند ساز ویولا اما 1 اکتاو بم تر به ترتیب زیر کوک می شوند.

سیم 1 ← A3

سیم 2 ← D3

سیم 3 ← G2

سیم 4 ← C2

نت نویسی ویولن سل بسته به محدوده صوتی مورد نیاز با کلیدهای فا ، دو و سل صورت می گیرد.

ویلن سل به صورت نشسته بر روی صندلی و با قرارگیری در حالت عمودی میان پاهای نوازنده و توسط آرشه نواخته می شود ، طوری که تکیه گاه یا میله ای که در انتهای این ساز به نام Endpin تعبیه شده روی زمین قرار می گیرد.

ساز ویولنسل مانند ویولن ، ویولا و کنترباس به دلیل طراحی بدون فرت یا تقسیم بندی های فینگربرد خود ، توانایی اجرای لهجه های موسیقی ملل مختلف را هم دارد.

مانند بسیاری از سازهای آکوستیک ، تا به امروز انواع مدلهای ویولن سل الکتریک هم طراحی و تولید شده است و صدای ضعیفی که بر اثر لرزش و ارتعاش سیمهای آن تولید می شود ، توسط پیکاپ یا میکروفن مغناطیسی دریافت شده و برای تقویت قدرت به آمپلی فایر یا تقویت کننده ارسال می گردد.

تاریخچه ویولنسل

ساز ویولنسل که به آن ساز چلو نیز گفته می شود از سازهاي متعلق به خانواده ويولن و توسط ويولا دا براچيو (viola da braccio) بين سال‌هاي 1520 و 1550 در ايتالياي شمالي پديد آمدند. اين خانواده از سازها از ابتدا شامل سازهاي باس بود؛ كه در اندازه‌ها و كوك‌هاي مختلف وجود داشتند و نام‌هاي مختلفي با خود به همراه داشتند. همانند: باسو دي ويولا دا براچيو (basso di viola da braccio  )  يا باسو دا براچيو (basso da braccio) در سال 1600 در ايتاليا، باس د ويولن (در فرانسه)، باس ويولن (در انگلستان)، و groß Geigen و klein Geigen يا polische Geigen  در در قرن 16 در كشورهاي آلماني زبان. در قرن 17ام در ايتاليا اصطلاح ويولن به طور گسترده به عنوان نام مشترك براي تمامي سازهاي آرشه‌اي بزرگ مورد استفاده قرار گرفت (اين كلمه از ريشه ويولا (viola) و پسوند one به معناي ويولاي بزرگ شكل گرفت). در ابتداي قرن هفدهم اين كلمه، سازهاي باس را از خانواده گامبا و ويولن توصيف مي‌كرد. تنها از اواسط قرن بود كه اين نام تنها براي سازهاي باس از خانواده ويولن مورد استفاده قرار گرفت.

سازندگان
قبل از قرن هجدهم، سازهای باس نسبتا بزرگ از کوک F2، C3، G3 و D4 استفاده می کردند. این امر به لطف اختراع سیم های فلزی در سال 1659 امکان پذیر شد. با این حال،از سال 1710 تا 1700 اشتیاق برای کاهش اندازه ساز افزایش یافت تا اینکه چیزی از آنچه امروزه ویولن سل نامیده می شود باقی نماند.

آنتونیو استرادیواری اندازه ویولن سل را که امروزه می شناسیم تولید کرد. پس از سال 1710 او شروع به ساخت ویولنسلی کرد که بین دو اندازه اصلی که قبلاً استفاده می شد، بود.پس از اقدام او، سازندگان دیگر در سراسر اروپا از او الگو گرفتند.

پس از مدتی با تغییرات فرهنگی بیشتر (از جمله انقلاب فرانسه) نیازهای جدیدی در صدای ویولن سل شناسایی شد. در اوایل آن قرن،تمرکز از صداهای ظریف به صداهای حجیم تر تغییر کرد.این تغییرات برای بهبود صدا،وضوح و پاسخ‌دهی ایجاد شد و در نهایت این تکامل لحنی ظریف با تون‌های باورنکردنی و صدای کامل و روشن ویولن سل را ایجاد کرد.

برخی از تغییرات ساختاری عبارتند از بالا بردن پل برای افزایش فشار و حجم سیم،بلند کردن گردن و صفحه انگشت و کج کردن گردن به عقب برای بهبود وضوح و پاسخ.بدون شک، ویولن سل امروزی علاقه مندان زیادی دارد. در سال های اخیر حضور این ساز در ژانرهای مختلف موسیقی و حتی سبک های خاص باعث شهرت بیشتر آن شده است.

سخن آخر

خانواده ویولن در کنار هم جزو پرطرفدار ترین و پر کاربرد ترین ساز ها هستند و با تکمیل همدیگر نوا های اعجاب انگیزی ایجاد میکنند.

برای مطالعه بیشتر و خرید این ساز میتوانید به وبسایت ساز کوک مراجعه نمایید.